Osteoporoza - zalecane badania

Osteoporoza i związane z nią złamania mogą pozbawić Cię mobilności i niezależności. To zwyrodnieniowa choroba kości, która dotyka głównie kobiety po menopauzie. Nie wywołuje żadnych objawów. Charakteryzuje się zmniejszeniem tkanki kostnej, co prowadzi do osłabienia kości i zwiększonego ryzyka złamań.

 

Kto jest najbardziej narażony na osteoporozę?

Niektóre osoby są szczególnie narażone na osteoporozę. Do grupy ryzyka możemy zaliczyć:

  • osoby powyżej 65 roku życia,
  • kobiety po menopauzie,
  • osoby szczupłe (BMI poniżej 20),
  • palacze,
  • osoby z rodzinną lub osobistą historią złamań (predyspozycje genetyczne),
  • osoby nieaktywne lub prowadzące siedzący tryb życia,
  • osoby nadużywające alkoholu,
  • osoby z niedoborem wapnia i witaminy D,
  • pacjenci z reumatoidalnym zapaleniem stawów,
  • osoby przyjmujące glikokortykosteroidy.

 

W jaki sposób diagnozuje się osteoporozę?

Osteoporoza to bardzo uciążliwa dolegliwość, dlatego jeżeli występuje u Ciebie podejrzenie osteoporozy, warto możliwie najszybciej udać się do specjalisty. Aby zdiagnozować osteoporozę i ocenić ryzyko złamania oraz określić potrzebę leczenia, lekarz najprawdopodobniej zleci badanie gęstości kości. Służy do pomiaru gęstości mineralnej kości (BMD). Zwykle wykonuje się go za pomocą absorpcjometrii rentgenowskiej podwójnej energii  (DXA lub DEXA) lub dentysometrii kości. Ilość promieniowania rentgenowskiego pochłoniętego przez tkanki i kości jest mierzona za pomocą urządzenia DXA i koreluje z gęstością mineralną kości. DXA konwertuje informacje o gęstości kości na Twój wynik T i wynik Z. Wynik T określa ilość kości w porównaniu z normalną populacją młodych ludzi. Pozwala oszacować ryzyko złamania i potrzeby leczenia farmakologicznego. Z kolei wynik Z mierzy ilość kości, którą masz w porównaniu z innymi osobami w Twojej grupie wiekowej. Pozwala stwierdzić, czy wskazane są dodatkowe badania.

 

Co jeszcze warto wiedzieć o tym badaniu?

Jest to prosty, szybki i bezbolesny test. Nie musisz być na czczo ani specjalnie się przygotowywać. Jednak badanie gęstości kości nie jest zalecane kobietom w ciąży, ze względu na promieniowanie rentgenowskie. Międzynarodowe Towarzystwo Densytometrii Klinicznej (ISCD) ustaliło dwa obszary ciała, które należy zbadać: odcinek lędźwiowy kręgosłupa i biodra. W pewnych okolicznościach można również prześwietlić nadgarstek.

 

Dodatkowe badania w osteoporozie

Aby wykluczyć inne choroby związane z osteoporozą i/lub złamaniami, należy wykonać badania z krwi. Warto sprawdzić poziom wapnia, fosforu i witaminy D. W niektórych przypadkach wskazana jest również tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny lub scyntygrafia kostna. Mogą pomóc w określeniu indywidualnych cech złamań kości i ustaleniu najlepszego sposobu leczenia.

 

Ilościowa tomografia komputerowa

Ilościowa tomografia komputerowa (QCT) to technika pomiaru gęstości mineralnej kości (BMD), w której skaner CT jest kalibrowany za pomocą fantomów stałych (wykonanych z hydroksyapatytu wapnia, reprezentujących różne gęstości mineralne kości) umieszczony pod pacjentem w podkładce. Tę technikę można stosować zarówno do obwodowych, jak i centralnych pomiarów BMD, przy czym preferowanymi lokalizacjami są kręgosłup lędźwiowy i biodra.

 

Rezonans magnetyczny

Może być przydatny w identyfikowaniu złamań i ocenie chorób metabolicznych kości. Pozwala wykryć ostre złamania np. kości krzyżowej. Ułatwia diagnozę złamań kręgów pod kątem objawów choroby podstawowej oraz to, czy złamanie jest stare, czy nowe. Rezonans magnetyczny jest bardzo precyzyjna w pomiarze struktury kości beleczkowej. W wielu przypadkach stanowi dobrą alternatywę dla biopsji kości.

 

Scyntygrafia kości

Scyntygrafia układu kostnego pomaga diagnozować i oceniać różnorodne choroby kości i dolegliwości. Jest w stanie wskazać aktywność molekularną w organizmie. Dlatego umożliwia identyfikację choroby we wczesnym stadium.

 

Jak można leczyć osteoporozę?

Leczenie osteoporozy polega na spowolnieniu utraty kości lub zwiększeniu szybkości jej tworzenia. Istnieją dwa rodzaje leków:

  • Spowalniające tempo utraty kości. Do tej grupy możemy zaliczyć bisfosfoniany, denosumab, kalcytoninę i selektywne modulatory receptora estrogenowego.
  • Zwiększające tempo tworzenia kości.

 

Przy wyborze właściwego leku lekarz powinien wziąć pod uwagę płeć, wiek i ogólny stan zdrowia pacjenta, a także wyniki badań. Skuteczność lekarstwa i możliwość wystąpienia skutków ubocznych jest kwestią indywidualną.

 

Używamy plików cookies aby ułatwić Ci korzystanie z naszych stron www, do celów statystycznych oraz reklamowych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci Twojego urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zmienić ustawienia przeglądarki tak, aby zablokować zapisywanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz w naszej polityce prywatności.